Schaarste, urgentie, succes

Het is jammerlijk als ik geen toilet kan vinden, wanneer de nood hoog is. Schaarste aan toiletpapier of hygiëne, daar kan ik me wel overheen zetten. Zeker wanneer de krampen in mijn blaas stekend beginnen te voelen. Het gaat nog wel, houd ik mezelf voor. Ho, nee. Wacht even, stop, nog niet. Rennend naar het dichtstbijzijnde bosje vervloek ik mijn gebrek aan een penis. Staand en met een extra lange urinebuis zwiep je de urine zonder pardon de wijde wereld in, vaak ook nog in een fiere straal. Dat kan ik niet. Het lozen van urine is een sluimerende en natuurlijke behoefte, altijd wel aanwezig op de achtergrond. Meer dan eens komt het naar boven, de ene keer dringender dan de andere keer. Soms kan de drang genegeerd worden, en wanneer je jezelf niet onderhoud en vergeet te drinken, wordt het aantal toiletbezoeken tot een minimum beperkt. In combinatie met wat verdovende middelen kan de urgentie juist versterkt worden, zo zonder remmingen en behoefte om principes te uiten. Wanneer de remmingen van aangeleerde sociale conventies volledig over boord gegooid worden, is de urgentie het grootst. Ik visualiseer hoe de steeds donker wordende urine als een zware regenbui in mijn onderbuik duwt. Ik haat iedere fontein op dit moment, ook iedere regendruppel, en breek me de bek niet open over kranen. Rigoureuze keuzes. Het moet zo, en niet anders. Naast die boom, over die tak heen, niet naast die andere tak. Zijn vormen staan me niet aan. Of alleen die linker wc, links is namelijk altijd beter. Invalidentoiletten hebben mijn grootste voorkeur. Plassen in een zaaltje, met een lage spiegel. Dan kan ik naar mijn navel staren wanneer ik mijn handen was. De ruimte biedt een onverwachts perspectief en de tijd om bewust alle tegels in me op te nemen. De bewustwording van de verschillende materialen in de ruimte, omdat ik in het zaaltje de tijd kan nemen. Hoe groot of klein de ruimte ook is, je bent er zelf en je kunt je er letterlijk van de wereld afsluiten. Je weet dat de wc je een hoop opluchting kan bieden, rust ook. Weten dat er wc’s zijn waar je altijd naartoe kunt, zelfs als de nood niet hoog is, maar je even wil verdwijnen. Altijd staan er wel een paar druppels klaar om vrijgelaten te worden. En zo kan je alle chaos van de wereld even laten voor wat dat is, zo in dat hokje.

En dan. Dan worden lichaam en geest overspoeld door een euforische opluchting. De storm is uit mijn buik, spieren krijgen eindelijk hun welverdiende rust en ook kronkelende gedachten blijven weg. Nu ja, kronkelen doet het nog wel, maar op een gemoedelijke manier. Wat een succes.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 Gekozen beeldend werk: een lamp waar een vergrootglas boven gehangen wordt met een kleine, kale constructie. Het werk wordt niet verhuld. Het is precies wat het is, net als de pure urgentie om te plassen, of te creëren. De impact kan zo intens of zwak gemaakt worden als je maar wil, afhankelijk van de afstand van de lamp, het vergrootglas, de hoeveelheid licht van buitenaf en de positie van de objecten naast andere objecten of muren. Daarnaast laat het relatief kleine werk een grote lichttekening achter, die ook direct verdwijnt op het moment dat er geen voeding (elektriciteit) is.

Ik had nog wat testjes gedaan met andere materialen erbij, dat was een blamage, zie laatste afbeelding.