Ik heb het grote ding gelast.

De las zit net onder mijn ooghoogte. Ik ben langer dan gemiddeld, en wilde het ding redelijk op ooghoogte hebben, dus vandaar.

Het is meer een wigwam dan een kapstok, misschien hang ik de anti-slipmat er nog aan.

Idee is dat je hier gewoon lekker kunt kijken. Het is grof materiaal wat grof samengebracht is.
Toch lijkt het wat wiebelig. Ik zet het naast een blok hout, of mijn beton. Het is allemaal wat het is, niets meer, niets minder.  In een reguliere ruimte zijn deze vormen ook terug te vinden. Zo kan het bureau waar je aan zit gelast zijn, de raamkozijnen, je fiets of een ander alledaags voorwerp. Dit is hetzelfde, alleen dan zonder de afleiding eromheen, zoals een raam, fietsbanden, boeken, samengeperst hout of folders die je aanbiedingen gunnen.

Door de incidenten die zich afgelopen maand voordeden, en in mei nog dat gezeik met de zedenpolitie, maakte dat het proces minder vloeiend liep dan gewenst. Nu kan ik juist door beeldend wat meer rust krijgen in mijn hoofd, dus zal ik proberen kanker en aanranders niet een al te grote rol te laten spelen.